Groene Illusie

WINDKRACHT 150

VOOR GROENE INVESTERINGEN MAAR NIET TEN KOSTE VAN MENSEN

Een minimale afstand van 1,5km tussen windturbines en woon- en/of werkgebieden.Teken hier de petitie

Groene illusie


Men kan er vandaag de dag niet naast kijken. Het promoten van hernieuwbare energie is nog nooit zo prominent aanwezig geweest. Aangewakkerd door utopische klimaatplannen en potentiële, nakende stroomuitvallen, voeren de ecofielen een kruistocht tegen conventionele energiebronnen. Tegelijkertijd wordt windenergie als een deus ex machina gepresenteerd. Zorgt windenergie voor a wind of change?


De meest ingrijpende maatregel van het Europese klimaatplan (dat voor Vlaanderen een toename van het aandeel van energie uit hernieuwbare bronnen in het eindverbruik van energie naar 13% in 2020 betekent) bracht een energiebeleid met zich mee dat inzette op wind- en zonne-energie. Na de recente onthullingen van de miljarden euro’s schuld door oversubsidiëring van zonne-energie wordt er nu echter massaal ingezet op windturbines.


Zo staan er momenteel 252 windturbines in Vlaanderen, met een geïnstalleerd vermogen van 480 MW, goed voor een jaarproductie van 4200 GWh, op papier. De wet van Betz – die zegt dat maximaal 59% van de kinetische energie aan de luchtstroom onttrokken kan worden – en het feit dat een windturbine intermitterend werkt en daardoor slechts gemiddeld één maand op volle kracht draait, impliceren een werkelijke jaarproductie van 960 GWh. Ter vergelijking: Doel genereert 21000 GWh.


Deze discrepantie in capaciteit tempert de wil van de Vlaamse overheid om tegen 2020 het geïnstalleerd vermogen op te trekken naar 1500 MW, grosso modo 600 windturbines, niet. Aangezien Vlaanderen zo goed als volgebouwd is, dient men deze mastodonten in de omgeving van woongebied te implementeren. Dat betekent een delicaat overleg tussen bewoners en projectontwikkelaars, waarin elke vorm van kritiek wordt weggezet als symptomen van het NIMBY-syndroom. Op die manier bagatelliseert en verzwijgt men louter wetenschappelijk onderbouwde nuances.


Zo lijdt windenergie voortdurend aan kinderziektes, wat heel wat technische onzekerheid met zich mee brengt. Daarnaast maakt een windturbine niet alleen een hels kabaal, hij genereert tevens heel wat laagfrequente geluiden, ook wel bekend als het ‘windturbinesyndroom’. Klaarblijkelijk omvatten deze repercussies naast een daling van de vastgoedprijzen, waar de gehanteerde compensatiemodellen niet tegenop kunnen, eveneens een aangetaste levenskwaliteit.


Maar het schoentje knelt het hardst bij de kwistig uitgedeelde groenestroomcertificaten, die dienen om de prijskloof tussen conventionele en hernieuwbare energie te overbruggen en ze zo levensvatbaar te maken. In het geval van windenergie bedragen ze per MW 107 euro. Dat astronomisch hoog overheidsgeschenk, twee derde van de omzet van windturbineparken, wordt door de consument, die zijn stroomfactuur alsmaar verder ziet oplopen, betaald. Zo liet energieregulator CREG in een studie weten dat de factuur voor de belastingbetaler in de komende 20 jaar 14 miljard euro bedraagt.


Dat zwaard van Damocles moet een debat over het paradigma omtrent hernieuwbare energie op gang brengen, zodat men in de hoogste echelons dit imbroglio op een berekende, genuanceerde en vooral geduldige manier kan aanpakken.




Bron:  Jonas Potemans - http://www.veto.be/jg41/veto4101/groene-illusie

QUISQUE

Webdesign by ME                                                                                                                                                                                Copyright © All Rights Reserved